barely breathing

breathe 2010

2009-12-31T23:59:00.000-08:00

breathe moves this 2010 to

coming out of breathlessness.

wild (part 1)

2009-12-31T07:46:00.000-08:00

oh, little child,
flee this moment that hurts you.
run away if you must.
go farther and deeper into the wild
to escape into the unknown.
panting. trembling. fainting.

take cover behind those rocks
to momentarily hide from your monsters
until you are ready to match their piercing stare,
until your courage exceeds your insecurities.

Kamote ni Ate Imelda

2009-08-12T05:31:00.000-07:00

2007. Career change-- mula sa pag-aasam na maging restaurateur o hotelier, ayon at nauwi ako sa pagiging guro.

Sa bagong trabaho, marami akong naging ka-close- mga guro, ang nars, ang mga guard, sina kuya at ate. Pero among them, kay Ate Imelda ako naging sobrang malapit. Halos araw-araw kaming sabay mag-almusal (yun ay kung may baon siyang pandesal o di kaya'y hindi na-late dahil malayo ang nilakad para makatipid ng pamasahe). Habang naghuhugas ng mga platong hindi naman siya ang gumamit, tuloy lang siya sa pagkwento ng adventures niya bilang ina/biyuda. Madalas, installment ang kwento kasi kelangan pa niyang bisitahin yung mga "opisina" niyang maya-maya'y mapanghi.

6 na buwan mula nang magkakilala kami, napatunayan kong isa siyang kaibigan. Pagbalik ko mula sa aking birthday vacay, ayaw niya akong paalisin. Hintayin ko raw siya after 4 pm (official time out niya) pero madami pang pinabili sa kanyang mga merienda kaya natagalan sa pagbalik. Mag aalas singko na noong siya'y nakabalik. Inabot niya yung plastic na may isang stick ng kamote cue sabay sabi, "Pasensya na, sir, ah. Happy Birthday!"

Ikaw, willing ka bang maglakad nang malayo para may pambili ng regalo ko?

HIrap magsulat at magbasa si Ate Imelda. Sinubukan niyang aralin pero inihinto rin niya. Malamang na-frustrate kasi alam niyang kailangan niyang matutunan pero sadyang mahirap talaga para sa kanya. Kaya, hanggat malakas siya, nagbabanat siya ng buto para di daw matulad sa kanya ang mga anak at mapagtapos ang mga ito-- mga anak na malambing, pasaway, at dependent pero, gayunpaman, lahat sila mahal niya. Iginapang niya ang pambaon ng mga anak at pambinyag ng unang apo. Mula Lunes hanggang Sabado, umaga hanggang hapon, naglilinis, inuutusan sa eskwela. Sa gabi, siya nama'y nanay at lola. Minsan kahit Linggo rumaraket maglinis ng bahay o maglaba sa mga kakilala. Parang si Curacha, walang pahinga.

In a different twist of fate, nagkapalit kami ng kalagayan. Ako ang naiwan. Siya ang umalis. Pahinga muna si ate. Pahinga na rin ang uniform at ang pudpod niyang mga sapatos. Instead na pwet ng mga preschool students ang huhugasan niya, pwet na ng apo niya ang alaga. Pahinga na rin kami sa pagpapalitan ng dinadala at ng mga encouraging na mga ngiti (smile pa rin si ate kahit nalilimutan niya minsang isuot ang pustiso).

Nadama ko ang lungkot at takot niya noong ako'y umalis. Nadama ko ang tuwa niya nang malamang ako'y nagbalik. Ngayon, sana ma-feel din niya ang lungkot at takot ko sa pag-alis niya. Dasal ko na huwag siyang pabayaan ng Maykapal, na may sapat silang pagkain sa araw-araw, at na mas lalo niyang makilala ang kabutihan ng Diyos sa kabila ng lahat ng hirap na dinanas at dinaranas niya.

I will miss her initiative to lend a hand. I will miss the wisdom in her stories. I will miss her successful attempts at conversing in English and the not-so successful attempts at speaking in Mandarin. I will miss the comfort that she alone can give whenever I feel like an outsider... I will miss my number one fan. I will miss her pagka mali-mali.

I am missing her and old friends who took the road and never looked back. Perhaps, a reunion is timely and needed to pacify me.

Huling Patak

2009-06-01T05:58:00.001-07:00

photo courtesy of soilerosion.net

Minsan pang nagtipon ang karagatan sa himpapawid.
Nagsiksikan kami sa bulak ng alapaap.
Laging hatid nami'y matinding unos.

Kidlat at kulog ang naging hudyat sa inaabangang pagbiyak ng abong langit.

Sa wakas!
Matapos bumilang ng matagal na panahon, heto kami bumubulusok sa kawalan.
Nakabibinging ingay ang dulot ng hanging kasalubong at
mabilis nitong hinuhubog ang bawat patak bago ang nakaambang salpukan.

Natatanaw ko ang unang buhos na sabik humalik sa mga labi ng mundo.
Lahat masaya sa pagniniig ng basa at tuyo.

Ilang saglit lang, ang paligid ay iinit muli at ang lupa'y sisingaw.
At ngayong gabi, tiyak na ang ingay sa kalangitan.
Kada butil ng tubig ay may istoryang ilalahad bago umulit ang pag-ulan.

Ngunit di tulad nila, hiling ko na huli na ang pagkahulog at pagkabasag kong ito--
dahil ayaw ko na ng mga kuwento, ayaw ko na ng ingay.
Gusto ko na ng katapusan.

Why the Canyon Is Still Tonight

2009-02-07T13:48:00.000-08:00

Every time the western wind blew the great rock to the cliff's edge,
the eastern wind countered with its powerful whistle.
For days, weeks, months, it went on.
The boulder seemed to have not been moved at all
but not until that tragic day when one ultimately decided
to violate the third law of motion.

"Resistance, no more!" grumbled the East.
So, the eastern wind stopped despite the West's endless tirades.
The fading crimson sun watched the rock fall to the welcoming tangerine soil,
where it crumbled leaving no trace of its former magnitude.

The ground shook tenderly which caused all beasts to howl for hours.
It filled the canyon with grief until they all got tired and surrendered to sleep.

"It is eerily quiet tonight," the moon wondered.
"What happened?" it asked.

The moon was right.
Indeed it was a quiet night
but no one dared tell the story why the canyon has been still tonight.